BELGIËAlain Winance

RegarderFermer les yeux.Et regarder encore…Laisser monter la rumeur des vagues et du vent,L’odeur des souvenirs et les parfums du temps.Percevoir l’immense au coeur de l’ineffable,L’éternel éphémère qu’on grave dans le sable.Redevenir page blanche,tachée d’ombres d’hierD’aubes à venir et d’esquisses en jachère.Franchir le territoire des mots,Et faire un pas encore,Dans la magie du beau,Qui unit,Entremêle,Et marie,Et la vie et la mort,Et le jour et la nuit,Et la mer et le ciel,Le vide et la matière,L’obscur et la lumière…Et découvrir enfin,Qu’on détenait tout celaDans le creux de nos mains,Depuis toujours,et même au-delà…  Jean Luc Delmoitiez 

Sinds jaar en dag verkent deze Doornikse schilder de rivieren, kanalen en de zee aan de Opaalkust. Hij kijkt tot hij het grote landschap opslokt.

In Wissant, waar hij veel tijd doorbrengt, capteert hij de horizon die niet zozeer het einde van de wereld toont, maar eerder de grenzen van zijn visie en misschien zelfs zijn eigen eindigheid.

Alain schildert zijn onrust. Zoals in een droom, schildert hij niet de herinnering aan een moment of plaats, maar een compositie. Zonder anekdote. Zonder held. Hij schildert een naakt landschap die lijkt op het zoveelste zelfportret.

De afgelopen jaren heeft Alain Winance met liefde en passie de eb en vloed van de zee geïnventariseerd die ieder van ons in zich draagt. Voor hem symboliseert die de eeuwige zoektocht van het dagelijks leven en de toekomst van de dingen en mensen.

Interview met de kunstenaar

Wat is de rol de kunstenaar in onze samenleving?

Tegenwoordig hebben we de neiging om op het oppervlak te blijven, maar we moeten leren zijn, leren voelen en mogen onze emoties niet vergeten. Eigenlijk alles wat ons mens maakt. François Cheng zei ooit: “Ce n’est pas le pot qui le vide mais le vide qui fait le pot”. Met andere woorden, het uiterlijk is een weerspiegeling wat er binnenin ons zit. Het is essentieel om spiritualiteit weer een plek te geven in een materiële wereld.

Hoe kijk je terug op je carrière?

Matisse beweerde dat we telkens opnieuw hetzelfde schilderij maken. Mijn schilderijen worden bewoond door objecten, van de kannen in het begin tot de kiezelstenen van nu over bananen, telefonen, cactussen en meubels. In ongeveer dertig jaar is mijn blik verschoven van de grond naar de lucht omdat ik me nu focus op landschappen en wolken. alles binnen de lijnen, denk ik, van intieme emoties. Maar alles blijft, denk ik, binnen de lijnen van intieme emoties.

Hoe ga je te werk?

Ik wandel graag door de natuur met een schetsboek onder de arm dat de basis vormt voor mijn schilderijen. Ik schilder zelden op het motief omdat het eerder somber weer dan volle zon is wat me inspireert. Ik verkies de eenzaamheid van werken in een atelier om alle anekdotes te elimineren. Door terug te bladeren door mijn tekeningen, komen zo de herinneringen van die plaatsen terug. Zo recreëer ik het landschap op doek.

Dit is slechts een selectie van de kunstwerken.
Kom gerust langs in de galerie voor meer.